|
|
|
|
|
پس آنگاه زمین Lyrics |
کجا بود آن جهان که کنون به خاطره ام
راه بر بسته است ؟
آتشبازی بی دریغ ِ شادی و سرشاری
در نُه توهای بی روزن ِ آن فقر ِ صادق
عصری از آن دست
پر نگار و به آیین
که تنها سر پَناهَکی بود و بوریایی و بس
کجا شد آن تنعٌم ِ بی اسباب و خواسته ؟
کی گذشت و کجا
آن وَقعه ی ِ ناباور
که نانپاره ی ِ ما بردگان ِ گردنکش را
نانخورشی نبود
چرا که لِﺋامت هر وعده ی ِ گَمِج
بی نیازی هفته ای بود که گاه
به ماهی می کشید و گاه دزدادنه
از مرزهای خاطره می گریخت .
و مارا حضور ِ ما کفایت بود .
دودی که از اجاق ِ کلبه بر نمی آمد
نه نشانه ی ِ خاموشی ِ دیگدان
که تاراندن ِ شورچشمان را
کَلَکی بود پنداری .
تن از سرمستی ِ جان تغذیه می کرد
چنان که پروانه از طراوت ِ گل
و ما دو دست در انبان ِ جادویی ِ شاسبمان
بی تابترین ِ گرسنگان را در خانکوچه های ِ رنگین کمان
ضیافت می کرد .
هنوز آسمان از انعکاس ِهلهله ی ِ ستایش ما
که بی ادعا تر کسانیم
رنگین است .
این آتشبازی ِ بی دریغ
چراغان ِ حرمت ِ کیست ؟
لیکن خدای را با من بگوی
کجا شد آن قصر پُرنگار ِ به آیین ؟
که کنون مرا
زندانِ زنده بیزاریست
و هر صبح و شام
اندر وبرانه هایش
به رگبار ِ نفرت می بندند .
کجایی تو ؟
که ا َم ؟
و جغرافیای ِ ما کجاست ؟
| |
ارسال متن توسط :  مهرداد بیات
|
|
|
|
اصلاح متن و مشخصات آهنگ
نسخه آماده چاپ
